Ergens op donderdag 4 augustus 2022 voelde ik diep, diep van binnen hoe gelukkig ik word van lopen. We waren op roadtrip in Ierland. De dag ervoor hadden we met een gids een rondwandeling gemaakt door Derry (Londonderry). We waren nog onder de indruk van de verhalen over the troubles en hoe dat daar nog steeds leeft.
Die donderdag beklommen we Mount Errigal. Terwijl we ernaar toe reden, zagen we een soort ‘eenzame berg’. De auto parkeerden we langs de weg (het parkeerplaatsje was al vol) en aan de overkant begon het grindpad richting de klim. Gewoon het pad volgen, zig zag, eerst over grind, dan over veen en al snel over alleen maar rotsen. Soms wat prettig gestapeld, soms gewoon los puin. Oppassen dus.
Gaandeweg klommen we steeds hoger. Gemiddelde wandelduur omhoog is 1,5 uur. Gewend aan het platte Nederland en met een matige conditie, deed ik er inclusief pauzes 2,5 uur over. Maar man, wat heb ik genoten. Na iedere bocht volgde een nieuw uitzicht. Ik ben zelden zo intens gelukkig geweest en met stug doorzetten haalde ik uiteindelijk de top. Met dank aan man en meiden die regelmatig even op me wachten. Wat een super gevoel!
Toen wij er waren, waren er best veel andere mensen. Het was geen file lopen, maar we liepen zeker niet alleen en op de smalle paadjes moet je soms noodgedwongen even pauze nemen om iemand te laten passeren.
Je vindt de route op alltrails. De route zelf is niet heel boeiend, je ziet vanaf beneden de weg al lopen. Maar als je net als ik houdt van het Ierse landschap, zijn de uitzichten echt verrassend en de beklimming dubbel en dwars waard. Voor de liefhebbers is er terug een alternatieve route via een tweede top.