Wat een avontuur was dit! In de zomer van 2023 deed ik met man en meiden een huttentocht in Tirol in Oostenrijk. En direct een lekker pittige, want het moest wel een beetje een uitdaging zijn natuurlijk. Dat is goed gelukt.
In een ander blog deel ik onze hele vakantie in Oostenrijk en Italië. We waren nog geen twee weken weg, maar door de nieuwe ervaringen en activiteiten voelde het veel langer. Een aanrader! In dit blog dus vooral de details van onze huttentocht.
We liepen een deel van de Stubaier Hohenweg die rondom het Stubaital loopt. Vanuit het dal namen we de kabelbaan naar de Dresdnerhütte. De eerste dag liepen we over het Peiljoch naar de Sulzenauhütte. De volgende dag liepen we over de Niederl naar de Nürnbergerhütte. En de derde dag liepen we terug naar het dal.
Dag 1
Dresdnerhütte – over het Peiljoch – Sulzenauhütte. 400 m stijgen en 500 m dalen, 4 uur
We zijn de dag ervoor aangekomen bij de Dresdnerhütte, gewoon met de kabelbaan. Drie dagen intensief lopen was genoeg. Terwijl we bij de berghut genieten van het uitzicht, herken ik het bruggetje wat verder naar beneden van foto’s op verschillende websites. Dat bruggetje is de start van het pad over het Peiljoch. Dat betekent dat die berg aan de overkant dus beklommen moest worden. In alle eerlijkheid: daar werd ik wel een beetje nerveus van. Ik zag een grote grijze puinhelling die voor mijn gevoel bijna recht omhoog liep. Enfin, als anderen het kunnen, kan ik het ook. Na een grote schnitzel met friet duiken we tijdig ons bed in. We hebben ruim op tijd geboekt en met z’n vieren een eigen kamer met wastafel. Wc’s en douches zijn gedeeld, zoals in alle berghutten.
’s Morgens staat de wekker om 6.00 uur. De weersvoorspellingen zijn niet al te best. We hebben met de huttenwaard overlegd of het veilig is om de bergen over te gaan. Regenen gaat het zeker en misschien ook wat onweer. Maar over het algemeen is dat pas wat later op de dag. Hoe vroeger we over de top zijn, hoe beter. Na een prima ontbijt (met lange rijen voor het buffet), gaan we rond 7.00 uur op pad. Eerst naar beneden, het pad volgen naar het bekende bruggetje. Oversteken en vervolgens zigzaggend omhoog. Het pad is inderdaad flink steil en na een half uur staan we al op flinke hoogte. Het waait stevig en miezert al af en toe. We zijn blij met de goede kleding, schoenen en wandelstokken. Na dik een uur komen we bij de eerste wat meer technische stukken. Kettingen en kabels helpen om grip te houden. We komen steeds hoger en zien dan de oversteek over grote steenblokken naar het peiljoch: een kam tussen twee bergtoppen boordevol steenmannetjes. Inmiddels is de lucht loodgrijs en regent het stevig. Onze schoenen blijken gelukkig goed grip te geven, ook op de kletsnatte stenen. We kunnen goed doorstappen, op veel plekken zijn de stenen als een soort trap neergelegd. Het voortdurend klimmen vraagt veel van mijn matige conditie, maar ondanks dat en het slechte weer geniet ik volop. Wat heb ik hier naar uit gekeken en wat vind ik het geweldig om te doen!
Maar dan klinkt, terwijl manlief en meiden op me wachten om samen het hoogste punt over te steken, een eerste donderklap. We wisten dat dit een risico was en we hebben van tevoren goed met elkaar doorgenomen wat we dan moeten doen. Eerste les is altijd: omlaag. Omdat we weten dat het pad aan de andere kant beter begaanbaar is, gaan manlief en de meiden direct het laatste stuk omhoog en weer naar beneden. Ik loop er achteraan, sneller dan daarvoor maar nog steeds zorgvuldig mijn weg zoekend. Eenmaal een aantal meters naar beneden, wacht manlief me op. Hij heeft de meiden vooruit gestuurd, hoe lager hoe veiliger en liefst niet schuilen onder een puinhelling. Ze zullen doorlopen totdat ze weer een lastiger stuk tegenkomen. Het blijft gelukkig slechts bij twee donderklappen, wij hebben uiteindelijk geen bliksem gezien. Na ruim een kwartier voelen we dat het weer niet verder verslechterd en zelfs wat rustiger lijkt te worden. We lopen daardoor wat makkelijker naar beneden tot we weer bij een technisch gedeelte komen waar de meiden op ons wachten. Dan blijkt dat ze flink geschrokken zijn. Anders dan wij, hebben zij nog niet begrepen dat het echte onweer wegblijft en het zelfs wat opklaart. Ondanks hun zorgen, zijn ze bijvoorbeeld niet gaan rennen. Ze zijn in goed tempo, maar steeds oplettend, blijven doorlopen. Het scheelt dat ze al wat (berg)wandelervaring hebben.
Vanaf dan klaart het weer snel op en gaat zelfs de zon schijnen. Af en toe kijken we achterom naar het uitzicht op de gletsjer. Wat een prachtplaatje! We hebben best nog even te lopen, maar het gaat nu grotendeels bergaf. En met de zon in onze rug drogen we snel op. We kunnen zelfs even pauze houden op een mooi, zonnig plekje. De eerste keer vandaag dat we even kunnen zitten.
Nog een klein half uurtje en dan zien we de hut om de hoek verschijnen. De eerste dag zit erop! Op het terras genieten we van een zonovergoten middag en een welverdiend drankje.
